W sobotę uciekałam z Zosia i Karolkiem. Z. tym razem "pracował" przy współpracy Anielki. Od miesiąca w Krakowie jest wystawa konstrukcji i robotów z klocków lego. W klimatyzowanych podziemiach. Na miejscu okazało się, że my i Paweł z Szymkiem i Antosiem z którymi tego dnia razem uciekaliśmy przed upałami, byliśmy pierwsi. I kolejny plus - przestronnie i bez tłoku. I bardzo miła obsługa. 

Uciekamy przed upałem. W różne miejsca. W Krakowie 36 st. Zabieram dwójkę dzieci, jedno zostawiam starającemu się w tych warunkach pracować tacie. W sobotę z Zosią i Anielką pojechałyśmy do zoo. Krakowskie zoo jest dobre na upał, bo położone w środku lasku Wolskiego. Jest przewiew, o którym w środku miasta można tylko pomarzyć. Ale najpierw trzeba tam dojechać. Z jedną przesiadką zajęło nam to... półtorej godziny.

Nigdy nie myślałam, jak to będzie, kiedy Karol będzie miał 10 lat. Bo zupełnie nie umiałam sobie tego wyobrazić. Czy będzie z nim lepiej czy gorzej? A jeśli lepiej, to znaczy, że co? A jeśli gorzej, no to może lepiej już nie myśleć. Zresztą, dziesięć lat to jakiś szmat czasu, niewyobrażalny szmat. A tutaj szmat prask i -powtórzę za Anielką - "tadaaam!". 

Od dwóch, właściwie trzech lat, daliśmy sobie spokój z kupowaniem Karolowi prezentów-przedmiotów. Najwięcej radości sprawiają Karolowi prezenty biletowane.

Mało która wystawa czy wydarzenie, tak bardzo angażuje uwagę wszystkich naszych dzieci. Bardzo lubię zabierać nas wszystkich na szopki, bo każdy się tutaj czymś zachwyci. Jak sroki dajemy się złapać na kilka szkiełek i kolorowych papierków. Nie wiem czy kiedykolwiek uda nam się zrobić naszą szopkę. Póki co cieszymy oczy tymi na wystawie. Dzieci bardzo lubią elementy mobilne i efekty świetlne. Twardowski na księżycu, który dynda jak odwrócone wahadło zegara, cała plejada smoków, krakowiaków i górali. Król, królowa, Jezus,  Maryja!

Skoro zaczęłam tego posta a on tak cierpliwie czeka na swoje zakończenie, no to go w końcu skończę. Pomimo paradnej oprawy zdjęciowej post będzie bardziej medyczny niż rozrywkowy. Jedno z drugim się zbiegło w czasie- Planowana hospitalizacja Karola w związku z wymianą PEGa na zgrabny guziczek i kolejną Paradą Smoków na Rynku. A to i tamto w okolicach Dnia Dziecka.
Wymiana PEGa na guzik - czyli gastrostomię bez dyndającej na stałe a jedynie z dołączaną na czas posiłku rurką - miała nas zakwaterować w szpitalu maksymalnie na 3 dni. Wyszliśmy na następny dzień po wymianie...z informacją, że Karol "przylał się" płynem podawaną mu nad ranem, co może mieć znamiona powrotu refluksu. Wyszliśmy bez leków i sprawdzenia, czy hipoteza o powrocie refluksu jest prawdziwa, za to z obawami czy aby nie wrócimy do szpitala ponownie za kilka godzin.

...czyli koniec tamtego i początek tego roku.  Ostatni dzień roku przyniósł nam wiosenny świergot ptaszęcia, które jednoznacznie kojarzę z budzącą się wiosną. Ptaszę z nazwy jest dla mnie ciągle niezidentyfikowane, ale jego trele od dziecka utożsamiam z rychłym końcem zimy.  Pogoda sylwestrowa sprzyjała tym omamom i błędom poznawczym.

A miał być 'tylko mecz":) 

Ale od początku. Ostatni dzień przedszkola Karola. Piękna słoneczna pogoda i zapach wakacji w powietrzu. Po rozdaniu świadectw pojechaliśmy sobie na piknik do Lasku Wolskiego. To miała być klimatyczna kropka nad "i" czterech lata Karola w Ośrodku Maltańskim. Rozłożyliśmy się na leśnej ścieżce. Piku-pik, piku-pik, telefon. Dzwoni znajomy Zbyszka z NH. Zbyszek słucha, słucha i nic nie mówi, tylko uśmiecha się coraz bardziej tajemniczo. Zaskoczenie i uśmiech. Znajomy ów opowiadał innym znajomym o Karolu.. A znajomi znajomego historii słuchali i grali. A grali dla siebie i dla innych.

Stal Nowa Huta  organizuje mecze charytatywne. Zupełnie nie znaliśmy tych ludzi i nie znaliśmy SNH ale SNH już nas (a raczej Karola) trochę poznała.  I zaproponowali, że kolejny mecz będzie dla Karola:) W Hucie mieszkaliśmy raptem od 4 miesięcy. Jesteśmy tu nowi. Podsumowując listę strat i zysków wygląda na to, że w Hucie nam się podoba i dobrze nam się tutaj mieszka. Po propozycji chłopaków ze S/stali poczuliśmy się nie jak anonimowi mieszkańcy ponad 200 tysięcznej dzielnicy, ale jak nowi, których przyjmuje się jak swoich. 

Zebrane fundusze chcielibyśmy przeznaczyć na rehabilitację, bo tej Karol potrzebuje teraz najbardziej. Bez niej nie tylko nie ruszy do przodu, ale może stracić to, co już osiągnął. Nasza rehabilitacja to głównie hipoterapia, zajęcia na basenie, terapia słuchowa i turnusy rehabilitacyjne. Dobre turnusy są bardzo drogie. Nasz obóz hipoterapeutyczny jest szczęśliwym wyjątkiem, ale to dzięki temu, że korzystamy z ośrodka harcerskiego, częściowo dotowanego przez budżet miasta. Inaczej rzecz się ma z dwutygodniowym turnusem prowadzonym metodą dr Mazgutowej. Koszt: 8 tysiecy. Byliśmy na liście rezerwowej, ale nie udało nam się zebrać tych środków. Kolejny taki w następne wakacje, ale fundusze zbieramy już teraz. A w najbliższym czasie, a dokładnie w październiku tygodniowy turnus Mazgutowej będzie w Krakowie. Tym razem jesteśmy na liście uczestników, a środki finansowe "się zbierają" (3 tysiące). Mamy nadzieję, że zdążą na czas. 

No i miał być to mecz. A z każdym dniem pojawiało się coś oprócz meczu, aż w końcu mecz zmienił się w turniej piłki nożnej, który ma być jedną z propozycji wydarzenia pt.Charytatywny Festyn Rodzinny. Eh..:) Brak słów! Kto miał okazję doświadczyć pomocy ze strony ludzi, których nawet nie zna ten wie, że słów naprawdę brak... Dziękujemy chłopakom ze SNH i wszystkim, którzy włączyli się w zorganizowanie festynu. Jeśli prawdą jest, że pewnych rzeczy możemy nauczyć się tylko od słabszych, to wierzę, że Karol będzie i dla Was niezwykłym nauczycielem, tak jak jest nim na co dzień dla nas :) Chcielibyśmy, żeby ta nauka była naszym "dziękujemy".

Zapowiedzi festynu znalazły się w nowohuckim Lodołamaczu  i Dzienniku Polskim. 

Zapraszamy serdecznie w niedzielę, 23 września. Od 14 do 20 na MOS Krakus, os. Szkolne.

Bardzo fajna wystawa w bardzo fajnym muzeum. Muzeum Inżynierii Miejskiej. Poszliśmy na nią w dniu jej otwarcia a na następny dzień powtórzyliśmy tą wycieczkę, bo warto było. Zapaleńcy z LUGPOLu , Polskiego Klubu Fanów Klocków Lego, prezentują dopieszczone co do klocuszka swoje cacuszka. Można zobaczyć  peerelowskie miasto i jego mieszkańców, lego rekonstrukcję desantu aliantów w Normandii, western story , dziwne mieszkanka dziwnych mieszkańców, roboty które tańczą jak im zagramy, i dużo, dużo więcej. W pierwszym dniu wystawy członkowie LUGPOLu pokazywali również swoje wyjątkowe rekonstrukcje pojazdów i innych przedziwnych maszyn, np. robocik układający kostkę rubika. Było też coś dla niespokojnych rączek małych praktyków. Zosia budowała wieże a Kaku się nudził, więc musieliśmy się podzielić. Zosia układała a Kaku pasł oczy widokiem maszyn, robotów, dźwigni, pociągów.  Potem doszła do nas Zosia. Długo potem przeżywała jeszcze karuzelę z konikami z lego-wesołego miasteczka. Nas zajęła zabawa w wyszukiwanie niuansów życia w PRLu. No i robociki. Dzień wcześniej, na Teatrach Ulicznych spotkaliśmy znajomych z pięknego Tarnowa. Na Rynku można spotkać znajomych przypadkiem, z którymi człowiek czasami nie może się umówić przez cały rok. Akurat z tymi znajomymi się nie umawialiśmy od roku, ale spotkanie z nimi było zupełnie niesamowite:) Poleciliśmy im wystawę lego, która właśnie miała być otwarta następnego dnia. Okazało się, że to strzał w dziesiątkę, bo ich dzieci są wielbicielami lego. I tak następnego dnia spotkaliśmy się na Wawrzyńca:) Byli bardzo zadowoleni.

Wystawa potrwa jeszcze do 15 września. Zdecydowanie polecamy! 

Odkąd mamy dzieci, jestem zmuszona zrobić dość ostrą wstępną selekcję tego co na festiwalu obejrzymy. Oczywiście wybór jest podyktowany nie koniecznie ograniczoną ale inną mocą przerobową młodych. Przygotowuję się dość pieczołowicie. Czytam opisy wszystkich sztuk, oglądam zdjęcia i ewentualnie filmiki na youtubie. Godzina, jak wiadomo, choć z bólem przyjmuję to do wiadomości, też jest ważna. Nie jestem w stanie przewidzieć każdej reakcji dzieci na to co im zaproponuje i na to czego je pozbawię, ale na coś trzeba się zdecydować. Z 16 spektakli chciałam zobaczyć 10. Realnie do zobaczenia z dziećmi było 6. Zobaczyliśmy 4. Czy nie żal mi, że nie mogę nacieszyć się tym świętem teatrów, że nie mogę nie liczyć czasu i pozwolić sobie na zupełne wyłączenie się i przestawienie na odbiór? Jasne, że taka myśl przechodzi mi przez głowę kiedy tylko muszę zrezygnować z czegoś na co kiedyś miałam czas a teraz nie mam. Bo przecież nie przestało mnie cieszyć całe to artystyczno-intelektualne zamieszanie. Ale tak na prawdę dzięki Zosi i Karolkowi artystyczno-intelektualne zamieszanie zyskało więcej barw. Więcej autentyczności. Z dziećmi i dzięki nim inaczej oglądam takie teatry. Uczciwiej. Jeśli coś zachwyca to zachwyca, a jeśli nie bardzo to nie oszukuję samą siebie.

Chyba każdego roku najpierw się zapalam na Festiwal nauki ale potem emocje mi opadają, bo kiedy już przyjdziemy na Rynek zastawiony namiotami najróżniejszych wydziałów krakowskich szkół wyższych, to wtedy zawsze mam poczucie, że jakoś ten nasz krakowski festiwal prezentuje się dość skromnie. No a potem, już z odrobina sceptycyzmu zwiedzamy kolejne namioty. I jak co roku, udaje nam się zobaczyć, dotknąć, poznać, tylko niewielką część tego wszystkiego co Festiwal oferuje, a raczej jego skromne z pozoru namioty:) Wyprawa z Kaku i Zosią nie ułatwiała zagłębienia się w istotę wielkiego zderzacza hadronów czy wyzwanie na pojedynek robota. Sami musimy zamienić się w roboty z oczami dookoła głowy:) 

Cieszę się, że niezniechęceni perspektywą gonienia za Zosią po Rynku, między rowerami, gołębiami, "radosnymi" angielskimi turystami, czy przeciskaniem się z Karolkiem, dotarliśmy na FN. I jak zwykle po takim czymś więcej miałam w głowie pytań niż odkryć. A zadziwienia i zachwytu nad prawami fizyki więcej niż pytań. Niestety nie udało mi się zobaczyć przygotowanej przez ASP projekcji mapowania na ścianie Sukiennic. Miałam wielką chrapkę na taką zabawę, ale nie wyszło. Nic to! Jeszcze się przecież zdarzy. Może raz jeszcze będę mogła pochodzić po Lyonie i nacieszyć oczy świetlnymi czarami na Święcie Światła...Eh, eh...Takie wspomnienia mnie naszły pod byle pretekstem:) Lepiej nie będę rozwijać tematu, bo niechybnie musiałabym zahaczyć o nawiedzające mnie systematycznie i od lat sny o Paryżu. W ostatnim np. chodziłam wzdłuż Sekwany, kwitły magnolie a bukinierzy rozkładali swoje stoiska...

No a w Krakowie zaczął się sezon na Festiwale i to mnie bardzo cieszy:) Już wkrótce Targi Książki dla Dzieci, potem Rozstaje, potem Festiwal Ulica 24, no i ciągle jeszcze trwa Miesiąc Fotografii w Krakowie. A w między czasie, Kraków, Kraków po prostu:) Fajnie, fajnie! Lubię to bardzo!

Święto Rękawki sięga XV wieku. Na kopcu Krakusa, prawdopodobnie w pierwszy dzień wiosny, nasi słowiańscy przodkowie obchodzili zaduszki wiosenne, ucztę pogrzebową, palenie ogni. Sama nazwa "Rękawka" pojawia się w XVII w. i odnosiła się do wzgórza na którym usypany był kopiec Krakusa. Słowo "raka", "rakew" oznaczała grób, trumnę. Pogański charakter tych obrzędów był źle widziany przez duchowieństwo, dlatego chcąc odciągnąć ludność od obrządków, w pobliżu wzgórza Krakusa, na wzgórzu Lasoty, najprawdopodobniej w XIIIw. wybudowano kościół, którego patronem nie bez kozery stał się św. Benedykt. Uroczystość odpustowa zbiegała się w czasie z praktykowanymi żywo zaduszkami wiosennymi. 

Dziś kościółek otwarty jest tylko raz w roku, w dniu święta Rękawki właśnie, tj. w pierwszy wtorek po Wielkanocy.

Z czasem Rękawka zmieniła się w typowy odpust ze straganami, karuzelą, strzelnicą itd. 

Ale od 2001 roku za sprawa Domu Kultury w Podgórzu, święto Rękawki zmienia swój charakter. Podczas gdy na Wzgórzu Lasoty trwa kolorowy straganowo-karuzelowy festyn, na Kopcu Krakusa odżywają starosłowiańskie klimaty. Powstaje wioska słowiańska, słychać słowiańską muzykę, a słowiańscy wojowie toczą walkę i to bynajmniej nie na drewniane miecze. Można odwiedzić warsztat pracy powroźnika, samemu splątać powróz na pamiątkę. Spróbować słowiańskich smaków, strzelać z łuku czy kuszy. Zrobić sobie zdjęcie z TAKIM wojem!:) Zosia oszołomiona  widokiem woja, który miał zapozować nam do zdjęcia, wytrzeszczała zielone ślepka i za nic nie dała się przekonać, że tak właśnie mógłby wyglądać ten rycerz z jej ukochanej kołysanki, który na koniku brązowym przeskakuje przez rowy i jedzie do królewny, czyli do niej. Woj nam sprawy nie ułatwił, bo głośno zaprotestował, kiedy nazwałam go, za przeproszeniem, rycerzem!