Garniturek taki na styk. Najwyraźniej Karol podrósł od ubiegłego maja. Pogoda podła. Z Krakowa wyjechaliśmy w minorowym nastroju. Znacie to, kamyczek na kamyczek aż nagle ogłaszacie alarm lawinowy, tylko nie ma gdzie uciec. No może do sanktuarium. Pobożne gadanie. Nie lubię takiego. No ale jak nie zachwyca, kiedy zachwyca. Weszliśmy prawie ostatni do kościoła, siedzimy z naszymi kamykami w głowach przed tymi ołtarzami z polerowanego na błysk wapienia debnickiego  i jakiś dysonans.

No to może dzisiaj pójdzie ten post. Tak od razu, na świeżo. Dwa tygodnie "po", to na tym blogu jest news. Zaczęłam go pisać tydzień temu, z czepiającą się nogawki Anielką. "Zaloguj" klik - Anielka rewiduje kosz na śmieci-papiery, "Nowy post" klik Anielka odkleja nakleję z listwy, zjada odkrytą porzuconą bułkę, "Tytuł posta-edytuj" klik Anielka przemaszerowuje pchając przed sobą pudło z nikomu niepotrzebnymi zabawkami dla maluchów (sic!), "I Komunia Karola i pokomunijny.."klik, Anielka wyciera o mnie słodkie lalkowate rączki. Dżem z czarnej porzeczki? Umyłyśmy rączki, zarejestrowałyśmy ziew, napoiłyśmy twarze, kolejny ziew, pomruk, przytulanie, całus, lulanie. Pranie. "O Komunii napisze jutro".
Ubiegłotygodniowe jutro jest dziś. Karol i Zosia w placówkach, Aniela z babcią szukają cienia na spacerze, ja piszę. (Pranie się suszy).

Od kiedy Karol jest chłopcem kilkuletnim błąkała się po mojej głowie myśl o jego I Komunii Św. Zastanawiałam się jak i gdzie? Jak przygotowuje się "Karolów" do I Komunii, do I spowiedzi, jakie warunki powinny być spełnione ( wg. naszej intuicji spełniał wszystkie konieczne - nie znajdziecie w całej naszej rodzinie czystszego serca :)) i w jakim kościele znajdziemy sprzyjające ku temu warunki/księdza.
Jest łatwiej i zwyczajniej niż myślałam. Za to należą się kolejne punkty dla Karolowej szkoły, w której "sprzyjający ksiądz" jest katechetą. Jedynym warunkiem było wyrażenie przez nas chęci, żeby Karol przystąpił do I Komunii Świętej. Reszta potoczyła się zwyczajnie.