13 lutego z okazji 111 rocznicy premiery "Wesela" St. Wyspiańskiego i 85 rocznicy powstania Radia Kraków  w studiu Romany Bobrowskiej w RK przedstawiono słuchowisko. Pomysł takiej realizacji uważam za genialny. A reżyser Andrzej Seweryn tak o nim mówił „Decyzja o tym, aby zaprezentować cały tekst „Wesela” Wyspiańskiego dzisiejszemu słuchaczowi w sposób tak szczególny, czyli w bezpośredniej transmisji z udziałem najwybitniejszych aktorów polskich, krakowskich, z udziałem wspaniałych muzyków, wydaje mi się czymś naprawdę istotnym – jakimś znakiem powrotu, jakiegoś zaakcentowania wagi kultury teatralnej i radiowej, która ma wysoką wartość literacką” . 
Kto chciał, mógł je zobaczyć, dzięki transmisji internetowej na żywo. A kto zobaczył, ten nie powinien mieć wątpliwości, że właśnie o odbiór uszny, a nie oczny w tym Weselu chodziło. Pusta scena, z kilkoma mikrofonami, gong a w tle miejsce dla zespołu Ola Walickiego, który skomponował muzykę do słuchowiska. Żadnej scenografii. Żadnej też choreografii, reżyserii gestu czy mimiki. Gest i mimika odgrywały tutaj rolę drugorzędną. Aktorzy w dłoniach trzymali teksty. Gdyby ktoś nie wiedział, mógłby pomyśleć, że to próba prawie generalna.