Jeśli wielkość Wielkiego Postu mierzyć robieniem maleńkich kroczków w celu pójścia na przód pomimo przemożnej chęci, żeby siąść i płakać a w wersji optymistycznej położyć się i przespać ( bo chce się spać a przy okazji świadomie stracić kontakt z rzeczywistością i śnić), to śmiało rzec mogę, że Wielki Post uważamy za dopełniony. Na wielu płaszczyznach. Wielki Post się kończy Wielkim Tygodniem a od Wielkiej Soboty jest już tylko lepiej. Codzienność jakoś wpisała nam się idealnie w cykl liturgiczny. Tylko aura za oknem jakaś niepojętna. Wielki Tydzień rozpoczęliśmy ze zmęczeniem, jakąś niemrawością ale i ze szczerą intencją, żeby przeżyć te święta na maksa w miarę naszych możliwości. Tak od kuchni jak i od ołtarza.

Prowadzi je nasz przyjaciel, jezuita. Towarzyszył nam i wspierał modlitwą od samego początku kiedy Karolek pojawił się na świecie. Znaliśmy się już wcześniej, ale dopiero doświadczenie Karola zweryfikowało prawdziwą, nieocenioną wartość tej znajomości. Po kilkunastomiesięcznym pobycie w szpitalu, paśmie kolejnych dni na skraju wyczerpania (nieprzespane noce, buczące alarmy Karolkowej aparatury i kilka innych problemów dużego kalibru) staliśmy się jakby więźniami własnego domu z chorym Karolkiem na respiratorze i dźwięczącymi w głowie słowami lekarz, że Karol może nam w domu umrzeć w każdej chwili. Potrzebowaliśmy wsparcia duchowego bardziej niż kiedykolwiek wcześniej a otrzymanie go było niemal niemożliwe, bo zawsze łączyło się to z wyjściem z domu, a w tamtym czasie to nie wchodziło w grę. I właśnie wtedy z G.G. SJ przegadaliśmy i przemodliliśmy (telefonicznie) długie godziny. Owocem spotkań (również modlitewnych) przez światłowody, był pokój wewnętrzny na takim poziomie że z pewnością jego osiągnięcie przekraczało naszą siłę sprawczą. Nasz stan ducha i ciała w tamtym czasie całkowicie wykluczał „wyprodukowanie” w sobie jakiegokolwiek spokoju a tym bardziej pokoju jakiego wtedy doświadczyliśmy. G.G SJ stał się jakby naszym kierownikiem duchowym na odległość.