Prowadzi je nasz przyjaciel, jezuita. Towarzyszył nam
i wspierał modlitwą od samego początku kiedy Karolek pojawił się na świecie.
Znaliśmy się już wcześniej, ale dopiero doświadczenie Karola zweryfikowało
prawdziwą, nieocenioną wartość tej znajomości. Po kilkunastomiesięcznym pobycie
w szpitalu, paśmie kolejnych dni na skraju wyczerpania (nieprzespane noce, buczące alarmy
Karolkowej aparatury i kilka innych problemów dużego kalibru) staliśmy się
jakby więźniami własnego domu z chorym Karolkiem na respiratorze i dźwięczącymi
w głowie słowami lekarz, że Karol może nam w domu umrzeć w każdej chwili.
Potrzebowaliśmy wsparcia duchowego bardziej niż kiedykolwiek wcześniej a
otrzymanie go było niemal niemożliwe, bo zawsze łączyło się to z wyjściem z
domu, a w tamtym czasie to nie wchodziło w grę. I właśnie wtedy z G.G. SJ
przegadaliśmy i przemodliliśmy (telefonicznie) długie godziny. Owocem spotkań (również modlitewnych) przez światłowody, był pokój wewnętrzny na takim
poziomie że z pewnością jego osiągnięcie przekraczało naszą siłę sprawczą. Nasz stan ducha i ciała w tamtym czasie całkowicie wykluczał
„wyprodukowanie” w sobie jakiegokolwiek spokoju a tym bardziej pokoju jakiego
wtedy doświadczyliśmy. G.G SJ stał się jakby naszym kierownikiem duchowym na
odległość.
