Mam takie wspomnienie sprzed jakichś sześciu lat, kiedy jeżdżąc do Karolka do szpitala, spoglądałam na rozwieszone na mijanych przeze mnie przystankach plakaty zapowiadające otwarcie powstającego Maltańskiego Centrum Pomocy Niepełnosprawnym Dzieciom i Ich Rodzinom.  Ponieważ Związek Kawalerów Maltańskich darzę sporym sentymentem (byłam kiedyś wolontariuszką w Maltańskiej Służbie Medycznej, a w czasie rocznego wolontariatu we Francji pracowałam w maltańskim punkcie segregacji leków dla krajów trzeciego świata i robiłam zaawansowany kurs pierwszej pomocy), miałam cichą nadzieję, ze Karolek będzie pacjentem Centrum. Wtedy to było w sferze marzeń, bo nie zanosiło się na jego szybkie wyjście ze szpitala, a kiedy już wyszedł, to ze względu na respirator nie od razu byliśmy mobilni. Ale nadeszły nareszcie dni, kiedy można było nadzieję nakarmić czynami.