Było minęło a ludzie czekają na zdjęcia:) Kochani kolędnicy, oto fotorelacja z kolędowania u nas. Asi bardzo dziękuję za zdjęcia. 

A post wcale nie jest aż tak przedawniony, bo jego motyw przewodni jest zawsze na czasie. Śpiew. Wspólny, jednoczący wyrażający radość i co najważniejsze: dla każdego! Wkrótce Wielkanoc a wraz z nią okazja do wspólnego śpiewania Alleluja, Jezus żyje! Śpiewać na całe gardło "Alleluja" u dominikanów w Krakowie to sama przyjemność nie wymagająca odwagi, bo tam wszyscy tak robią. Ale gdyby się zdarzyło, że traficie w te święta na odmienny klimat, to spróbujcie zaryzykować radosne i mocne Alleluja. Może dodacie komuś odwagi, a tamten z kolei komuś innemu, a tamten następnemu. 

Napisać list do św. Mikołaja z nadzieją, że święty pozytywnie ustosunkuje się do listu i przyniesie ten jedyny wymarzony prezent, to "obowiązek" każdego dziecka. Ale dostać list od świętego Mikołaja - to już przywilej niewielu dzieci; w tym roku i naszych. A oprócz przywileju, radość, zdumienie, zachwyt i coś, o czym opowiada się dziadkom, paniom w przedszkolu każdemu, kto spyta "czy przyszedł do Ciebie św. Mikołaj" i wielu innym, którzy nie spytają:). To, że Sw. Mikołaj napisał listy do Zosi i Karolka dla Zosi było co najmniej tak samo ważne, jak to, że dostali prezenty (o ile nie ważniejsze). Pomysł jest genialny, prosty, piękny i... nie nasz. Pierwszy taki list, o którym słyszeliśmy, przyszedł do trzyletniego Johna Tolkiena dziewięćdziesiąt lat temu. Potem  przez dwadzieścia lat przychodziły kolejne: przez okres dzieciństwa trójki młodszego rodzeństwa Johna. A że Tolkien-tata miał pomysły genialne i warte naśladowania, toteż jego śladem weszliśmy w rolę św. Mikołaja korespondującego z dziećmi . Na tym jednak podobieństwo naszych i Tolkienowskich listów św. Mikołaja się kończy.