Rozwiewając wątpliwości, od razu wyjaśnię, że chodzi o tatę Karolka i Zosi. Często myślę, że jednym z najpiękniejszych prezentów, jaki dałam moim dzieciom, to ich tata. Jest dla nich błogosławieństwem, tatą na pełnym etacie: dającym poczucie bezpieczeństwa, kochającym w czynach i słowach. I ciągle zarzucającym sobie samemu, że za mało czasu poświęca dzieciom, choć jest to typ człowieka, który raczej pracę odłoży na potem, niż bycie z dziećmi (potem są zarwane nocki i nadrabianie zaległości). Zbyszek o ojcostwie właściwie nie rozmawia, a jego ewentualny głos w dyskusji o kryzysie/istocie ojcostwa dziś, to po prostu ciągła postawa bardzo czynnej, bezwarunkowej miłości pokazującej świat, otwartej na Boże działanie, uczącej kochać ludzi, współczującej, stawiającej wymagania i przepraszającej, kiedy się człowiek rozminął z mądrą dobrocią. W debacie o ojcostwie daje głos, głównie głos sprzeciwu, wtedy, gdy po raz kolejny słyszy o urlopie tacierzyńskim, zamiast o urlopie ojcowskim.