Spowiedź jest ciągle bardzo ważna dla wielu osób. Świadczą o tym chociażby długie ogonki przed konfesjonałami w okresie Wielkiego Postu. I jednocześnie bardzo trudna. Również dla mnie. Wiele z tych które mam za sobą było nijakich, wiele beznadziejnych i wiele uskrzydlających. Ale wszystkie one miały w gruncie rzeczy tę sama wartość potwierdzanej przez Boga miłości do mnie, Jego akceptacji i przebaczenia. A o to właśnie w w tym sakramencie chodzi, żeby znowu usłyszeć, że Bóg kocha pomimo wszystko. Usłyszeć a potem tą prawdą żyć.
Wpadł mi właśnie w ręce artykuł O. Ziółka, w miesięczniku "W drodze".Opowiada w nim- w jakże ignacjańskim stylu:) - o sakramencie spowiedzi. Odpowiadając na pytania O. Bieleckiego OP, w bardzo autentyczny sposób przybliża rzeczywistość spowiedzi. Mówi o swoim osobistym doświadczeniu, o tym, po co nam spowiedź, dlaczego trzeba mówić obcemu człowiekowi w konfesjonale o swoich grzechach, o tym czym grzech w istocie jest i na czym polega dojrzały rachunek sumienia.