Uciekamy przed upałem. W różne miejsca. W Krakowie 36 st. Zabieram dwójkę dzieci, jedno zostawiam starającemu się w tych warunkach pracować tacie. W sobotę z Zosią i Anielką pojechałyśmy do zoo. Krakowskie zoo jest dobre na upał, bo położone w środku lasku Wolskiego. Jest przewiew, o którym w środku miasta można tylko pomarzyć. Ale najpierw trzeba tam dojechać. Z jedną przesiadką zajęło nam to... półtorej godziny.

Poranne śniadaniowe zakupy w czerwcu mają zapach truskawek. Rozkłada się chodnikowy zieleniak. Poranek, drożdżówki i masło pachną truskawkami. Aromat identyczny z naturalnym. Identyczny. Wracam szybko do domu, bo czas goni. Zobaczy Pani, jak będzie ciepły weekend to po niedzieli będą ładne i tanie. Pani Danusia robi w tym od lat. Kilogram w słodkim kolorze, z odstającymi szypułkami ( wierzę, ze to wróży słodycz) kosztował 3,50zł. Kupuję dużo i tanio. Truskawki od rana do wieczora. Na śniadanie kanapki z truskawkami serwuje Zosia, truskawki ze śmietaną lub bez na okrągło, gotowana cielęcina z truskawkami i makaronikiem je Aniela. Truskawki w czekoladzie, dżem z truskawek z kwiatami czarnego bzu przed nami. Wcześniej się skończą niż się przejedzą. Aniela - jak każdy świeży człowiek - podchodzi do truskawek jak człowiek szczęśliwy, jak pierwszy człowiek do pierwszej truskawki.

Taki teatr jak Kamchatka, ale lepszy, trudniejszy i bardziej fascynujący.

Wchodzę do pokoju- patrzę, widzę nie dowierzam. W kojcu Anieli dziura wielkości buzi. I tylko jeden podejrzany.               -Zosiaaaa! Chodź tutaj!               -Jestem zajęta. A co chciałaś mamooooo?                                 -Chodź tutaj! Chciała Cię o coś spytać! ( no dobra, zanim poinformuję ją o tym, że wiem, że to ona wycięła buzię w kształcie dziury, to najpierw spytam. Ostatecznie ma prawo do obrony a nawet milczenia).  - Zosiu, czy to Ty wycięłaś tą dziurę?

-Tak. ( Ani milczenia ani obrony. Zwyczajne tak jakbym pytała ją o to, czy zjadła dzisiaj obiad w przedszkolu. Zwykle nie pytam, ale inni rodzice pytają a ich dzieci odpowiadają w taki sposób jak Zosia teraz. Z lekką irytacją, bo właśnie oderwałam ją od ważnego zadania. I to po co?! Żeby spytać czy ona to wycięła?! Lekka przesada. Co takiego? Przesada?! Przesada to będzie jak znajdziesz na to wytłumaczenie i lepiej dobrze się nad nim zastanów, bo za chwilę o nie zapytam! I wykorzystam do tego całą władzę rodzicielską! Córeczko!)

- Ale dlaczego? Zosiu, zniszczyłaś Anieli kojec!

-Nie zniszczyłam. Słuchaj! Przecież muszę jakoś sięgnąć do Anielki. Musiałam wyciąć otworek, bo teraz, no zobacz (wkłada rękę przez otworek, po samą pachę, robi "a ti ti Anielko, gili, gili" i tłumaczy mi z cierpliwością i lekką pobłażliwością jak nierozumnemu dziecku) teraz dostanę do Anielki i nie muszę stawać na paluszkach. 

-Ahaaa...ale Zosiu (tutaj nastąpił monolog, który jako matka powinnam wygłosić a który okropnie mnie-nie-matkę nużył. Poza tym ja jako matka i nie matka, nie mogłam doczekać się na przyjście Z., żeby razem z nim ucieszyć się logiką myślenia i dobrze opanowaną umiejętnością posługiwania się nożyczkami przez starszą siostrę)

To było trzy miesiące temu. Otworek ciągle bardzo się przydaje. Nie tylko Zosi. 

                                 

W niedzielę wieczór poprzedzającą ferie mile spędzamy czas z Krysią, napinamy bicepsy pamięci we wzorach, kolorach, memory, snujemy plany aktywizujące. Kaku średnio zainteresowany naszą rywalizacją zadowala się byciem wespół zespół z nami, Anielka na zmianę memla karty od memo z innymi soczystościami a Zosia dotrzymuje nam pola i łasi się do tego kto najbliżej. Jak nie liczy trofeów, to coś miałknie, zamruczy, łypnie szklistym wielgachnym ślepiem - ten kot wyglądał podejrzanie. Podejrzałam a tam 38,2C. Poza tym nie traciła jasności umysłu i woli rywalizacji.

A właściwie samym ich końcu. W Borach Tucholskich z Mają i trójką jej robaczków.
 My tam oni siam. Tata z Karolem w Chochołowie a ja z dziewczynkami 600 km od nich. I my i oni czuliśmy wakacyjny letni splin. Zatęskniliśmy za sobą bardzo. Po dwóch tygodniach lata bez siebie z przyjemnością oglądaliśmy nasze niewspólne zdjęcia i słuchaliśmy swoich niewspólnych historii. Ciekawe uczucie:) U nich na co dzień rżenie koni u nas klangor żurawi. U nich widok na Tatry, u nas las w lesie obok lasu. U nich oscypki z żurawiną u nas żurawina zbierana w ostatnim momencie. U nich dzień na ciepłych basenach termalnych u nas dzień nad chłodnym Bałtykiem (uwielbiam!). Oni w drewnianych domkach w stylu zakopiański my w drewnianym domku z błękitnymi drzwiami i oknami. U nich organizacja jak w zegarku u nas każdy dzień bez zegarka. U nich i u nas gdzie nie spojrzysz dzieci.
Przywlokłam stamtąd jarzębinę, rokitnik i żurawinę na przetwory (już przetworzyłam:)), suszone kozaki, prawdziwki, podgrzybki i dużo zdjęć. Jak zwykle za dużo:)

Jadąc do Wilczego od razu wiedzieliśmy, że chodzenia szlakami nie będzie, bo po dokładnej analizie organów okazało się, że w stosunku do liczby naszych dzieci i ich umiejętności wędrowania, ewidentnie brakuje nam jednej pary rąk, jednej pary nóg i jednego tułowia łączącego to z tamtym. No a skoro tak, to słuszną wydawała się koncepcja pozwiedzania tego na co nigdy nie było czasu, bo się chodziło. Koncepcja zakładała przemieszczanie się samochodem i zwiedzanie, oglądanie, zachwyty że fajnie, że to zobaczyliśmy. Ale słuszną była ona tylko wg mnie, co wyszło na jaw, kiedy już uznałam że nie ma w niej krztyny rozsądku  a Zbyszek po raz pierwszy wypowiedział się w jej sprawie zwięzłym uff. 

Ciach, no i jest! Jak królik z kapelusza albo śliwka z kompotu. A od tej chwili to już jak śliwka w kompot. W życie tutaj, z nami! Anielka się urodziła. Mała, śmieszna, pomarszczona śliweczka. Przyszła na świat jak jej siostra i brat. Umpa, umpa, umpa! Po cesarsku, a mimo to po ludzku. Bo tym razem rodziłam naprawdę po ludzku.
Aniela ma: dwa tygodnie, zapowiedz łagodniejszego niż Zosia temperamentu, z każdym dniem dłuższe rzęsy, wyssany w życiu wodnym maleńki półksiężyc na prawej dłoniczce i śmieszny nos. Jest do nikogo nie podobna, i nie jest "słitaśna". A poza tym jest zdrowiuteńka:) Mamy takiego zwyczajnego, fantastycznie przeciętnego noworodka.