Kilka godzin później ten sam Kaku wtrąbi kilka biszkoptów, trzy kromeczki z masłem i nabije kilometry po szpitalnym korytarzu na kroplówkowym stojaku:)

Kilka miesięcy temu, podsumowując wizytę na oddziale otolaryngologii w Poznaniu, pisałam o decyzji lekarzy w sprawie dalszego postępowania z Karolkową tchawicą. Dla zainteresowanych link do tamtego posta. W kwietniu Karolek (i tata:)) został przyjęty na oddział w Poznaniu na planowane balonikowanie (inaczej balonoplastykę) tchawicy. Po koniecznych badaniach i konsultacjach u specjalistów odwieziono Karolka na blok operacyjny...z którego wrócił po 15 minutach. Powód? Ten sam, co zawsze w podobnych sytuacjach. Anestezjolog nie chce się podjąć znieczulenia "tak obciążonego pacjenta".

Za każdym razem, kiedy jedziemy z Karolkiem do poznańskiej kliniki, mam nadzieję, że tym razem uda nam się odwiedzić palmiarnię. Udało nam się to przy ostatnim pobycie dwa tygodnie temu. Urlopując się na kilka godzin dzień przed zabiegiem, spacerowaliśmy po Poznaniu, podziwiając kamienice, odmienne od tych krakowskich. Nie wiem czy tak wyglądają kamienice w całym Poznaniu, ale te które widzieliśmy na trasie naszego spaceru w większości miały piękne, dekoracyjne loggie. Oprócz nich bardzo podobały mi się duże i mniejsze ale zawsze surowe i proste budynki z czerwonej cegły. Pięknie utrzymane. Prawdopodobnie jeden z takich kompleksów który mijaliśmy, był niegdyś koszarami i ujeżdżalnią, albo stajnią dla koni. I tak szliśmy sobie przez spokojny bożociałowy czwartek a w głowie nieodłącznie towarzysząca mi w Poznaniu myśl (zaraz po tej o  badaniach, zabiegu, rekonwalescencji, wypisie i kolejnym terminie przyjęcia Karolka do kliniki)  o palmiarni.  Rozmyślanie o tym, że jak już będzie ok z Karolkiem to musimy dowiedzieć się jak tam dojechać, przerwało mi Zbyszkowe: "O! zobacz, palmiarnia:):)". Po prostu na nią weszliśmy:)