Lipiec był wybitnie nie wakacyjny. To znaczy zdecydowanie nie spełnił moich oczekiwań urlopowania się "od tego wszystkiego". Nie udało nam się wyjechać wspólnie, zostawić problemy, zobowiązania, pracę, rachunki, zamknąć cztery kąty na cztery spusty, zabrać buciory i spocić się na szlaku. Nakarmić dzieci leśnym runem, i potrenować nicnierobienie. W dodatku złośliwe wszystko, na każdym kroku przypominało, że są wakacje, tak jak gdyby normą było, że każdy żyjący nie odpuszcza nawet dnia i się wczasuje na wszelkie możliwe przyjemne sposoby. A my co? My pracujemy! Tzn. Z. pracuje a my współpracujemy z nim nie nalegając na i tak niemożliwy wyjazd. A przynajmniej staramy się bardzo. Oczywiście coś trzeba było zrobić z dziećmi, które jednak nalegały. Na nic konkretnego, ale ich naleganie było tak nieznośne, a moja potrzeba produktywnego wypełnienia czasu tak silna, że coś trzeba było z tym zrobić. I tak określiłam priorytet lipcowej kanikuły: wykorzystać dobrodziejstwo chwili i miejsca. A Kraków takich dobrodziejstw ma w ilości nie do przerobienia. Czy po prostu wyjazd do babć i rodziny. Koszt takiego pobytu to chwilowe mniejsze lub większe iskrzenie niezgodności charakterów i poglądów na życie, ale potem i tak zostają wspomnienia tego co lepsze, relaksujące, miłe i podsumowane radością robaczków. Zapachy, odgłosy, faktury natury.
