Zrobiłam ją dla K. Z wdzięczności. Wiele jej zawdzięczamy. Na liście "posagu" na nową drogę życia była również papeteria. Zrobi się!- zadeklarowałam i zrobiłam.
W stylu rustykalnym. Koguciki, drzewka, płotki, ptaszki i domki. Obowiązkowo z dymem z komina.
Piszecie jeszcze listy? Ja niestety już nie. Żałuję. Gdzieś na wysokiej półce, jest ciężkawa nieco paczuszka, zaadresowanych na moje nazwisko kopert z zapisanymi kartkami w środku. Bo kiedyś naprawdę pisałam ich dużo. I równie dużo ich dostawałam. Uwielbiałam ten moment, kiedy coś bieliło się w skrzynce na i niemal pewnym było, że to list do mnie. Dziś niemal zawsze się łudzę kiedy coś się bieli w skrzynce. I niemal zawsze jest to tylko bezduszny rachunek z wydrukowanym przez bezduszną maszynę adresem abonenta.
 Ale cieszę się, że są ludzie dla których papeteria to ciągle bardzo praktyczny prezent!:)

 Frywolitki nauczyłam się robić dzięki Z. Wiedział, że bardzo mi się podobają, kupił mi o nich książkę opatrzył ją dedykacją, jedną z tych, które po czasie stają się cenniejsze niż sama książka. Potem razem ślęczeliśmy  przed komputerem w poszukiwaniu filmów instruktarzowych: jak zrobić ten cholerny supełek, żeby zechciał się przesuwać po nitce!  Kiedy już znaleźliśmy taki film, to Z. przez tydzień cierpliwie znosił moje codzienne, uporczywe biadolenie, że wkurzają mnie te supełki i na pewno się tego nie nauczę:) Dzięki kochany!